Szukając pojemnej formuły opisu dla czasopism literackich roczników 70. i 80., potraktuję przedmiot zainteresowań krótką niby-definicją… Widzę je bowiem jako miejsce debiutu, kolejnych publikacji i jakkolwiek rozumianej promocji autorów poezji, prozy, eseistyki oraz krytyki literackiej i recenzenctwa. Najczęściej wydawane są nieregularnie (w zależności od wielkości otrzymywanych dotacji), ale oficjalnie funkcjonują jako periodyki. Na rynku dominują dwumiesięczniki i kwartalniki. Ogłoszony w 2003 przez Roberta Ostaszewskiego „zmierzch miesięczników” trwa. Przynajmniej raz w roku redakcje wydają numery łączone.